| palm's profile•(¯`•(¯`•♡•´¯)•´¯)•OuR h...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 29 สิ่งที่ง่ายกว่า....ซึ้งกับน้ำใจของพวกคุณจริงๆค่ะ...
เราไม่สบายอีกแล้ว เวียนหัว หายใจไม่ออก ไข้ขึ้น
เมื่อวานตอนเชียร์รวม ต้องออกมาพัก จนพี่ๆเค้าพาส่งโรงพยาบาล
พี่ปั้นต้องอุ้มปามอีกแล้ว...ครั้งที่สองแล้ว ขอโทษนะคะ
ป่านนี้พี่ปั้นคงกล้ามขึ้นไปแล้ว 555
ไปโรงบาลจุฬาฯ ห่วยมาก ไปถามๆๆ แล้วให้นอนพัก พอดีขึ้น
ก็เข็นเตียงเราออกมาวาง โดดเดี่ยว แล้วก็ไป พี่วิทเดินมาเห็น
เลยถาม อ้าวทำไมน้องปามมาอยู่ตรงนี้...ปามก็ไม่รุ้ค่ะ
จนพี่วิทเดินไปถามเค้า เค้าก็ว่า ก็กลับบ้านได้ไงคะ
อ้าว...ไอบ้า แล้วไม่บอกซักคำ เข็นๆๆ มาวางไว้แล้วก็ไป..คนป่วยนะเว้ย
กลับมารถพี่ชิ ลงที่หน้าตึก1 ก็บอกไอ้ ต. ว่า แก เราอยากไปห้องชุมนุม
นึกว่ามันจะพูดว่า เออไป เด๋วไปส่ง แต่....คำตอบที่ได้มาคือ แล้วไงอ่ะ??
แล้วไงอ่ะเมิง ใครจะกล้าพูดวะ ก็เลย เออไม่มีอะไร....
แล้วเราก็เดินกลับมาคนเดียวจากตึก 1 มาห้องชุมนุม มืดๆ...
ชั้นเพิ่งกลับจากโรงบาลนะเว้ย...ถ้าชั้นเปนลมล้มตายไประหว่างทางคงไม่มีใครเห็น
ซึ้งค่ะ
ตอนจะกลับบ้านเดินมากับน้องโอ๋ และ น้องๆปี 1 อีกเยอะแยะมากมาย
ดันเดิน สะดุดท่อ ขาเป็นแผลอีก...ซวยเปนบ้า...
ต้องเจ็บขา ถึงจะมีน้องผู้ ชาย มาพี่ครับผมถือกระเป๋าให้ มาพยุง
มันคงเริ่มจะสำนึก....ถ้าชั้นไม่เจ็บขาคงให้ชั้นเดินถือของเองจนถึงรถมั๊ง
แล้วน้องที่พยุงก็ขอเหอะ ดูชึ้นบ้าง ยกแขนชั้นขึ้นไปจนเจ็บล่ะ
ต้องบอกว่า ไม่เปนไรค่ะ พี่เดินเองได้แล้ว...
เฮ่ออ
ซึ้งค่ะ
ไม่สบาย+ เจ็บขาอีก กลับรถไฟฟ้าไม่ไหวแล้ว
น้องโอ๋เดินพยุงมาจนถึงทางออกคณะ เจอน้องรหัสค่ะ
พี่ปามเปนไงบ้าง...ชั้นจะตายอยู่แล้วโว้ย เดินออกมาก่อนเลย
เห็นๆชั้นอยู่แถวห้องชุมนุม ถามซักคำก่อนออกจะตายมั๊ย
ซึ้งค่ะ
ออกมาจะกลับแท็กซี่...ก็พยายามหาคนไปส่ง
ชั้นกลัวจะไม่ถึงบ้าน
พี่แชมป์ก็ถามน้องรหัสเรา...คำตอบมันคือ มีนัดกินข้าวกับเพื่อน
พี่มันจะแย่อยู่แล้ว....ไม่ว่างไปส่งเพราะต้องไปกินข้าวสามย่าน
กูล่ะซึ้ง
พี่แชมป์ก็ช่วยถามน้องๆคนอื่นอีก ได้ข่าวน้องผู้ ช ยืนเป็นสิบ
มีใครจะไปส่งน้องปามบ้าง.. เราก็ว่าไม่มีหรอกพี่แชมป์..
แล้วมันก็ไม่มีจริงๆ ทุกคนยืนเงียบ ทั้งๆที่เห็นสภาพเราจะแย่อยู่แล้ว
เดินเองยังไม่ค่อยไหว...
ยังดีที่...ผมเรียกรถให้...เออ ถ้าให้ชั้นไปโบกรถเองอีก...ก็ไม่ต้องมาคุยกันแล้ว
สรุปแล้ว..ให้เรานั่งรถแท็กซี่มาคนเดียว...
กูละซึ้ง
นั่งรถมาได้ซักพัก น้องโอ๋ก็โทรมา ว่าเปนไงบ้างพี่ปาม ถึงบ้านแล้วยังคะ
ทั้งๆที่เป็นน้องกรุ๊ปธรรมดาๆ ดีใจมาก
แต่มานั่งคิด น้องรหัสชั้นล่ะ...
อุตส่ารอจนดึก ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มาถามว่า ถึงบ้านแล้วยังครับ...
ถ้าชั้นไม่ถึง...มันคงไม่รุ้หรอกมั๊ง
เป็นพี่น้องกัน....น้ำใจ...ไม่มีบ้างเหรอวะ
ซึ้งโว้ยยยย
แต่ก็อย่างว่าแหละ...เราเป็นใครมาจากไหน??
แค่คนๆนึงที่บังเอิญรุ้จักกัน จะให้ใครมาเป็นห่วงเปนใยได้ยังไงนะ
จะไปหวังอะไรมากมาย...
แค่...มันเรียกว่าพี่ก็บุญแล้ว
แต่ ขอเหอะ
ที่บอกว่า จะสอนให้ผู้ชายดูแลผู้หญิงน่ะ
เราว่า...สอนให้ผู้หญิงดูแลตัวเอง ง่ายกว่าป่ะ
อย่าสอนอะไรที่เกินความสามารถของผู้ชายเลย
เหนื่อยเปล่า....
 30-6
ปล.1 วันนี้มีสอบเชียร์กรุ๊ป ไม่สบายเช่นเคย
อากาศมันอับๆ+เครียดๆ
แย่ไปเลย เป็นๆหายๆ อยู่หลายชม.
ตอนจะกลับแย่มากๆ ...
รู้สึกแย่มากๆ..กับคนที่เราเรียกว่าน้อง
....ไปดูบอล.
เหตุผลที่สำคัญกว่าการที่พี่มันกำลังแย่
ถ้าไม่อยากเป็นน้องเราบอกได้นะ
คงมีพี่อีกหลายคนที่อยากได้เทอเป็นน้อง
บางทีเราก็เหนื่อยนะ...
กับการtakeข้างเดียว โดยที่
คนที่เราtakeไม่เปิดรับเลย
เหนื่อยนะ...
ปล. 2 ขอโทษที่ให้พี่เจี๋ยมต้องมาอุ้มปาม
ป่านนี้แขนพี่เจี๋ยมคงจะชาจนไม่มีความรุ้สึกไปแล้ว
555
แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าพี่เจี๋ยมจะมีแรง
อุ้มปามจากห้องชุมนุมไปหน้าตึกสองได้
ยังไงก็ขอบคุณมากๆนะคะ
ไม่ได้พี่เจี๋ยมปามก็แย่เหมือนกัน
ปล.3 ตะกร้าหวายจะไป World Cup เว้ย
ขอให้ได้แล้วกันนะ
เผื่อ World Cup จะชอบของแปลก
เหมือนประเทศไทย... เสียง...ที่ไม่มีใครได้ยินหายไปอีก 20 กว่าวัน รู้สึกว่า 20 วันของคราวนี้มันไร้ค่า...จังเลย
เดือนที่แล้ว...ยังรู้สึกว่า งาน เยอะ แยะ มากมาย
แทบจะไม่มีเวลาว่างมากิน...มานอน
สนุก...ที่ได้ทำนะ
สนุก...ที่ได้คิด
สนุก...ที่ได้เจออะไรใหม่ๆ
สนุก...ที่ได้เจออะไรท้าทาย
แต่ตอนนี้...ทำไม...มันเริ่มไม่สนุกแล้ว
มันเริ่มเหนื่อย
ม้นเริ่มท้อ
มันเริ่มไม่มีกำลังใจจะทำอะไร
ตอนนี้...เราแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย
ตอนนี้...เราแทบจะไม่รู้เลย...ว่าตกลงมันไปถึงไหนกันแล้ว
ตอนนี้...เราไม่รู้จริงๆ...ว่าเราควรทำอะไรต่อไป...
ทำอะไรไป...ก็ล้ม
คิดอะไรไป...ก็เปลี่ยน
เปลี่ยน...จนเราไม่รู้แล้วว่าตอนนี้มันเป็นยังไง??
จะเดินต่อไปยังไง???
ทำไม...เราถึงเอาแต่เดินหนีปัญหา
ทำไม...เราถึงไม่ยอมแก้ปัญหากันดู
ทำไม...เราถึงไม่ลองเสี่ยงกัน??
ทำไม...จะทำอะไร...ถึงไม่บอกกันบ้าง??
ทำไม...จะทำอะไร...ถึงไม่ถามกันบ้าง??
ที่ผ่านมา...ที่ทำไป
สุดท้าย...ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ 5 แต่มันเป็น 0
ที่เหนื่อยแทบตาย ... ไม่มีค่า
ที่ทำกันมาทั้งหมด... ไม่เอา
สุดท้าย...เหลืออะไรกลับมาบ้าง??
สุดท้าย...ก็ต้องเริ่มกันใหม่
ที่ทำไปล่ะ???
ที่เหนื่อยกันไปล่ะ???
ที่คิดกันไปล่ะ???
ที่วิ่งกันไปนู่นไปนี่ล่ะ???
ความทุ่มเทที่ผ่านมาล่ะ???
มันเหลืออะไรกลับมาบ้าง??????????
มันได้อะไรกลับมาบ้าง
สิ่งที่เราได้...คือการทำงาน ด้านต่างๆ
การทำงานกับคน
การทำงานกับเอกสาร
การทำงานกับ...สิ่งที่เราทำอะไรไม่ได้....
เราได้เรียนรู้มากขึ้นจริงๆ
แต่การทำงานที่ผ่านมา....ไม่ได้ทำให้งานเราคืบหน้าเลย
ความคิดของเรา...มันคงมีไม่พอ
เสียงของเรา...มันคงดังไม่พอ
ทำให้ใครๆไม่ได้ยิน
ทำให้...เราไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย
เหนื่อย...จนไม่อยากทำอะไรอีก
เหนื่อย...จนอยากจะเลิกคิดทุกอย่าง
เหนื่อย...เพราะไม่รุ้ว่าทำไป...จะเปลี่ยนอีกเมื่อไหร่...
แล้ว...จะต้องกลับมาเหนื่อยอีก...เป็นหลายเท่า
เลิก...ซะดีมั๊ย...(ไม่ได้สินะ)...
หมด...กำลังใจ
หมด...แรง
หมด...ความคิด
หมด...เสียง....ที่พยายามจะให้ทุกคนได้ยิน...
ยังไง...มันก็คงดังไม่พอจริงๆ
1 เดือนที่หายไป
หายไปเกือบเดือน ไม่ได้อัพ เลย ทนเสียงเรียกร้องไม่ไหวต้องมาอัพแระ 555
(ใครเรียกร้องวะ คนอ่านคงคิดประมาณนี้ แหะๆ)
หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเราไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากมหาลัย
เวลาที่อยู่ในห้อง SIFE มันเยอะกว่าเวลาที่เราอยู่บ้านซะอีก
เวลาจะกินจะนอนมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ (แต่ทำไมยังไม่ผอมซะทีวะ)
เพิ่งรู้ว่างานfinanceมันวุ่นวายขนาดดนี้
แต่มันก็ไม่ใช่แค่ finance อย่างเดียวนะสิ
เหนื่อยเหมือนกันนะ...แต่เห็นคนอื่นเหนื่อยมากกว่าเรา
ทำให้เรายังสู้ไหว อยู่...เนาะ
แอบไปเห็น spaces ของหลายๆคน ขอบคุณคนโน้นคนนี้
เราเลยแอบอยากเลียนแบบ
ขอบคุณ...พี่สา (สาวิตตรี or สาน้อย) ที่อยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลา คอยฟังเราบ่นนู่นบ่นนี่ให้ฟัง คอยให้คำปรึกษาเรา ขอบคุณที่เทอไว้ใจเรา เล่าอะไรมากมายให้เราฟัง ถึงงานพี่สาจะหนัก แต่ก็ช่วยปามตลอด บางครั้งแค่เทอนั่งอยู่ข้างๆเรา เราก็ดีใจแล้วนะ (แอบน่ากลัว จบงานเราแต่งงานกันแน่ 55)
ขอบคุณ...พี่แบงค์ คอยฟังปามบ่นตลอดเหมือนกัน ให้คำปรึกษาตลอด เป็นห่วงปาม ขอบคุณนะคะ เอ ..ขอบคุณเหมือนสาน้อยอ่ะ พวกเทอเหมือนกันเลย เป็นคนร่วมชมรมตอนดึกๆเหมือนกัน แต่ชอบแกล้งปาม แอบงอน
ขอบคุณ...พี่แอ๋ม ตอนแรกปามกลัวพี่แอ๋มมาก ไม่กล้าคุยด้วยเลย แต่หลังๆ ปามชอบนะ พี่แอ๋มพูดตรงๆดี และคอยถามปาม ให้คำปรีกษา ให้กำลังใจตลอด ดีใจนะ แค่คำว่าสู้ๆ ของพี่แอ๋ม ก็ทำให้ปามมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย
ขอบคุณ...พี่ตาว คอยช่วยปามตลอดเหมือนกัน ทั้งที่งานพี่ตาวก็ยุ่งมากๆ แล้วปามก็รบกวนพี่ตาวบ่อยๆ แหะๆ ต่อไปก็คงมีเรื่องรบกวนพี่ตาวอีกเรื่อยๆ อย่ารำคาญปามซะก่อนล่ะน๊า
ขอบคุณ...พี่รวง ทั้งๆที่พี่รวงก็งานยุ่งกับproject อื่นๆ แต่ก็ยังมาช่วยดู ช่วยให้คำปรึกษา ไปช่วยในการอบรมกับ Purify ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
ขอบคุณ...พี่รัน ทำงานอยู่ในห้องด้วยกันตลอดเลย วันไหนไม่เจอกันก็แอบเหงานะ ไม่มีคนแกล้ง 55ศรันย์แอบชอบแกล้งปามด้วยอ่ะ แถมไม่ง้ออีก โห ใจร้าย แต่ปามจะพยายามไม่ไปสายแล้วนะๆ เด๋วศรันย์ไม่มีที่อยู่ อิอิ
ขอบคุณ...พี่ปิง ที่อยู่ด้วยกันดึกๆ ทุกวัน(ใน m ) 555 พี่ปิงนอนดึกเหมือนปามเลย เราอาจจะไม่ได้คุยกันมากมาย แต่ก็ดีใจที่ได้รุ้จักกันนะ
ขอบคุณ...พี่เอก ที่ช่วยมาเป็นวิทยากรให้ (โดยไม่ได้รับผลตอบแทน อิอิ) ปามประทับใจพี่เอกมากๆ อยากได้อะไรพี่เอกเตรียมไว้ให้หมด โดยที่เราไม่ต้องหาเพิ่มเลย และพี่เอกก็เก่งมากๆ ทำให้ปามและน้องๆเข้าใจการตลาดได้ ทั้งๆที่ไม่รุ้เรื่องเลย ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณ...เจี๊ยบ ได้ทำงานด้วยกันอีกแล้ว (ดีใจที่คราวนี้ไม่ใช่ยามว่ะ 55) กับแกไม่รุ้จะขอบคุณอะไร ...เอาเป็นว่า ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันนะ (อิอิ)
ขอบคุณ...โบ ที่มาทำด้วยกัน และก็ขอโทษนะ ที่แรกเราไม่ได้ให้โบทำอะไรเท่าไหร่ แล้วโบงอนเรา แรกๆเราก็ไม่มีไรทำเหมือนกันอ่ะ (แหะๆ) แต่ตอนนี้ ต้องเหนื่อยกันแล้วนะ สู้ๆ
ขอบคุณ...เอิร์ก ที่มาช่วยกัน ถึงเอิร์กจะเข้ามาช่วยได้ไม่นาน แต่เราก็ประทับใจมากๆ เอิร์กคอยถามตลอดว่ามีอะไรให้ช่วย มีอะไรให้ทำ วันนี้ พรุ่งนี้ต้องทำอะไรบ้าง ... ถ้าได้คนแบบเอิร์กทุกคน ทีมเราคงไปไกลแน่ๆ อิอิ
ขอบคุณ...นก แกก้ถามเราตลอดเหมือนกัน ว่าเปนไง ไปถึงไหนแล้ว มีอะไรให้ช่วยมั๊ย แอบดีใจเล็กๆ ทั้งๆที่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่แกก็คอยเป็นห่วง ขอบใจมากนะ
ขอบคุณ...ปั้ม ที่คอยรับมุขเรา ปั้มเป็นคนที่รับมุขของเรา จ้ะๆ ตลอด ทั้งๆที่ปั้มคงคิดว่าเมื่อไหร่อีนี่มันจะเลิกเล่น ๆ555 เราพยายามอยู่นะ แต่คงอีกนาน อิอิ
ขอบคุณ...ตาล ที่ยอมเป็นชู้คนที่ 1 ของเรา (ไม่ยอมเป็นกิ๊กคนที่ 15 เราเลยต้องคิดตำแหน่งใหม่ อิอิ) ตาลน่ารัก ยิ้มให้เราตลอดเวลา มันทำให้เรามีกำลังใจขึ้นจริงๆ ขอบใจนะ
ขอบคุณ...เต้ยจ้ะเต้ยจ๋า เวลาที่เราเครียด ได้คุยกับเต้ยทำให้เราหายเครียดไปได้เยอะเลยนะ เต้ยทำให้เราขำได้ทั้งๆที่ยังเศร้า และ ที่มาช่วยงานของเราหลายครั้ง ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันเลย เราดีใจมาก ขอบคุณนะ
ขอบคุณ...ไบร์ท ขอบคุณที่ที่รักคอยฟังปัญหาของเรา ขอบคุณที่เวลาแกเห็นเราเศร้าแล้วถาม ว่าเราเป็นอะไร เล่าให้แกฟังได้นะ (แม้ว่าแกจะฟังไม่เคยจบเลยซักเรื่องก็เหอะ 55 ) อ้อ แล้วก็ขอบคุณที่รักเหมือนกันนะที่มาช่วยงานเรา ดีใจๆ
ขอบคุณ...ปิ๊งๆๆ ขอบคุณปิ๊งๆๆ มากๆๆจริงๆ ที่ปิ๊งเล่าเรื่องของปิ๊งให้เราฟัง มันทำให้เราได้รู้ว่า ปัญหาของเราก็ไม่ได้ใหญ่ไปกว่าใครเลย มันทำให้เราคิดได้ และเลิกคิดมากได้ ...อีกอย่าง เราพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างนะ ปิ๊งเล่าให้เราฟังได้เสมอนะ
สุดท้ายแล้ว...ขอบคุณพี่วุ้นกับพี่นัน..ขอบคุณมากๆๆนะคะ ที่ชวนปามมาทำ SIFE พี่เคยถามปามว่ารู้สึกยังไงที่ได้มาทำ SIFE ตอนแรกบอกตรงๆว่า อยากทำดูเพราะน่าสนุกดี
ไม่ได้คิดเลย..ว่ามันจะเป็นอะไรที่ทำให้ปามผูกพันได้มากขนาดนี้
ไม่ได้คิดเลย..ว่ามันจะเป็นอะไรที่ปามทุ่มเทได้ขนาดนี้
ไม่ได้คิดเลย..ว่ามันจะทำให้ปามได้รุ้จัก กับคนที่ดีๆ คนที่คอยเป็นห่วง คนที่คอยดูแล คนที่คอยรับฟัง คนที่คอยให้คำปรึกษา ....ได้มากกขนาดนี้
ไม่ได้คิดเลย...ว่ามันจะทำให้ปามรุ้จักคนมากขึ้น...
พี่นันเคยถามว่า รุ้จักคนของปามหมายความว่าอะไร..
คำว่ารุ้จักคนของปาม..คือมันทำให้ปามได้รุ้ว่า
คนบางคน ถ้าไม่ทำงานด้วยกัน จะไม่รุ้เลยจริงๆ ว่าเป็นยังไง
บางคน ทำให้ปามรุ้ว่า มองเค้าผิดไป
บางคน ทำให้ปามรุ้ว่า เค้าทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ
บางคน ทำให้ปามรุ้ว่า ความรับผิดชอบ ไม่ได้มีกันทุกคนหรอกนะ
บางคน....ปามยังดูไม่ออก จนถึงตอนนี้
เหนื่อยนะคะ บางครั้งก็ท้อ...มากๆ บางครั้งปามก็มีปัญหาของตัวเอง พอรวมกับปัญหาในการทำงาน
มันก็ทำให้ปามรุ้สึกแย่มากๆ จนอยากเลิกไปตั้งหลายครั้ง
แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะคิดว่า ถ้าเลิกไป ใครจะทำ ถ้าเลิกไป พี่ๆจะเหนื่อยรึเปล่า
ถ้าเลิกไปงานจะเสียมั๊ย และตอนนั้นพี่สาก็บอกปามว่า เลิกไม่ได้หรอก มันเป็นหน้าที่
(ไม่รุ้ว่าเทอยังจำได้ป่าว แต่คำนั้นของเทอมันก็ทำให้เราเลิกทำไม่ได้)
มันเป็นความผูกพันที่ปามหาไม่ได้จากการทำกิจกรรมอื่นๆนะ
งานอย่างอื่น เหนื่อย ไม่อยากทำ ก็ไม่ทำ
ไม่มานั่งห่วง นั่งเครียด นั่งคิดมาก เวลาที่มันมีปัญหา
แต่ถึงมันจะเหนื่อยยังไง ก็ต้องสู้เนาะๆๆๆ สู้ๆๆ
ขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้พูดถึงด้วยนะ พิมไม่หมดจริงๆ เยอะแยะๆ
1 เดือนที่เราหายไป เราได้อะไรกลับมามากมายจริงๆนะ
ดีใจจริงๆค่ะ ที่ได้มาทำงานตรงนี้ ดีใจจริงๆที่ตัดสินใจไม่ผิด
ดีใจจริงๆที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ
 10/5/2006
Workshop ขายสินค้าวันแรก
เหนื่อย...เหนื่อยมากมาย
มีแต่ปัญหา ไม่มีอะไรพร้อมเลยซักอย่าง
บัญชี...ทำไม่เรียบร้อย
สินค้า...ลงไม่เรียบร้อย
เงินไม่ตรงกับที่ลงบัญชี
ขายของไปไม่บันทึกรายละเอียด
bla bla bla.....
เหนื่อยจัง เครียดมากมายหลายวัน...
ไม่ได้นอนหลายวัน....
ไม่ไหว...จะทนไม่ไหวแล้วนะ
ทำไม...ไม่ทำงานนะ
ทำไม...ไม่รับผิดชอบนะ
ทำไม...คำว่าหน้าที่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอ
ทำไม...หรือเราเรื่องมากไปเองนะ
ทำไม..........
|
|||||
|
|
%e2%80%a2%c2%b4%c2%af)%e2%80%a2OuR+hEaRt+BeAt+Is+OnE%e2%80%a2(%c2%af%60%e2%80%a2(%c2%af%60%e2%80%a2%e2%99%a1%e2%80%a2%c2%b4%c2%af)%e2%80%a2%c2%b4%c2%af)%e2%80%a2+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
